tag:blogger.com,1999:blog-354339392011-07-07T22:39:49.441-07:00leysowatyhttp://www.blogger.com/profile/05646746914261768372noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-35433939.post-1159878708917072232006-10-03T05:27:00.000-07:002009-08-20T11:46:45.208-07:00Dziesięć miesięcy później prezenty <a href="http://www.pamir-meble.pl">krzesła</a> niewiele się zmieniły. Chociaż<br />nie. Było ze mną jeszcze gorzej. Niespodziewanie dla samego<br />siebie zamieniłem się w starego pierdołę. Zamęczałem<br />wszystkich. <br /> - Popatrz - powiedziałem do żony. - Reklamują ten nowy<br />film z Tonym Harpestem. Ten, który widziałem wczoraj. Chcesz taki prezent?<br /> Wczoraj nie widziałem żadnego filmu. Siedziałem w barze i<br />podsłuchiwałem, jak para nastolatków dyskutuje o filmie,<br />ekscytując się poszczególnymi scenami. Ona - brzydka, chuda<br />dziewczyna z piegowatym czołem - starała się analizować<br />sceny miłosne i chyba nie szło jej to najlepiej; on - krępy,<br />baczkowaty młodzieniec - mówił cichym, ochrypłym głosem,<br />właśnie takim, jakim Bóg obdarzył Tony`ego Harpesta. Po<br />godzinie podsłuchiwania stwierdziłem, że mogę sobie darować<br />ten film. Jako prezent - opowiedzieli mi go w całości. <br /> - Tak więc - powiedziałem do żony - film rozgrywa się w<br />Brazylii. Ale nie jest w nim wcale ciepło. Reżyser<br />przemyślał sobie to i owo i postanowił utrzymać rzecz w<br />klimacie dreszczowca. Wiesz, niby nic się nie dzieje, niby<br />patrzysz w te palmy, patrzysz na rozpalony słońcem asfalt,<br />ale jest ci cholernie zimno. Wargi <a href="http://www.naszbelchatow.pl">Bełchatów</a> masz suche od upału, ale<br />w sercu rośnie sopel lodu. Mrozi jak dobre prezenty. <br /> Przerwałem, żeby spojrzeć, czy mnie słucha. Skąd. <br />Siedziała przed oknem, przy sekretarzyku i manipulowała przy<br />swoich palcach. Szykował nam się bankiet, podobnież<br />skończyłem ileś tam lat i żona moja musiała wyglądać, jak<br />trzeba na prezent. Daję głowę: gdyby podpalić teraz dom, ona i tak<br />dalej przyglądałaby się swoim pazurom. Coś strasznego. <br /> - I ten pomysł uważam za najlepszy - kontynuowałem<br />niezrażony. - Nie żadna akcja, nie pościgi samochodów. Ale<br />to uczucie zimna. Ty myślisz, że to łatwo zrobić? Tak, żeby<br />było ci zimno, kiedy patrzysz na złotą, milutką plażę i<br />rozebrane babki prezenty. <br /> Nic.<br /> - Słuchasz mnie, kochanie? - zapytałem wbrew sobie. Takie<br />pytania nie wiodły daleko. <br /> - Słuchasz mnie?<br /> - Jasne - pokiwała głową. - Mówiłeś o filmie, na którym<br />byłeś wczoraj.<br /> - I co myślisz? - nie ustępowałem.<br /> Nie odpowiedziała. Najwyraźniej jej to nie interesowało. <br />Nie domyślała się, nie starała się myśleć, że być może,<br />podsłuchiwałem innych tylko po to, żeby dzisiaj zagaić<br />rozmowę. <br /> - A może... prezenty? - zacząłem nieco już podniesionym głosem. <br /> Ale oto do salonu wszedł nasz syn. I on się nie zmienił. <br />Wierzcie mi, pragnąłem przestać myśleć o nim jak o spasionej<br />rybie. Nie chciałem porównywać go do tych brzuchatych<br />welonków sunących nisko nad żwirowatym dnem i wyłupiających<br />oczy w bezmyślnym, niemym pytaniu: dlaczego nie mogę płynąć<br />dalej? Dalej niż ta szyba. <br /> Chociaż rzadko zadawał pytania, jego pulchne policzki i<br />tak wystarczająco mnie drażniły. Był chyba świadom, że tak<br />jest. <br /> - Tato - powiedział. - Chodź do mojego pokoju. Pokażę ci,<br />prezenty. <br /> - Jakie prezenty, synu? - miał paskudny zwyczaj wracania<br />do spraw, które rozegrały się daleko wcześniej. To akurat<br />mogłem zrozumieć. <br /> - No, wiesz. Z tej gry, w którą grałeś w poniedziałek. <br />Jest tam taka studnia, zaminowana... <br /> Wstałem z fotela. <br /> - Chcesz powiedzieć, że od poniedziałku próbujesz dać<br />temu radę?<br /> - Nie - odwrócił się i jego galaretowate uda zatrzęsły<br />się bezradnie. - Próbuję od zeszłego wtorku. Zanim jeszcze<br />ty tam wlazłeś. <br /> Tak jest, pomyślałem. Komputer i tyle. Dzieciaki jeżdżą<br />na deskach, grają w kosza, biegają i w ogóle. A ten ma<br />prezent komputer. 486. <br /> - Dobra - powiedziałem. - Ty pokażesz, jak wyjść ze<br />studni, a ja pokażę ci, jak się jeździ na łyżwach. W<br />porządku? <br /> Mój syn żachnął się. Razem z moją żoną.<br /> - Na jakich łyżwach, tato. Wieczorem jest przecież<br />przyjęcie. <br /> - Właśnie - poparła go znienacka żona. - Przyjedziecie do<br />salonu na łyżwach? Ben, idź zobacz, jak wychodzi się z tej<br />studni i daj mu spokój. On nie chce być łyżwiarzem. Zrozum<br />wreszcie. <br /> Pokiwałem głową. W progu nie wytrzymałem i warknąłem<br />krótko:<br /> - Wydawało się, że nie słuchasz, ale to nie tak. Ty po<br />prostu nie chcesz słuchać. <br /> Podążyłem za swoim synem z obrzydzeniem obserwując, jak<br />wspina się po schodach. W kogo on się wrodził? <br /> Pokazał mi te prezenty. Muszę przyznać,<br />że na takich sprawach to on się znał. No, mógłbym nawet<br />nazwać go małym mistrzem. Potem mówił coś jeszcze; krótkimi,<br />suchymi zdaniami - widać odkrył, że tak do mnie trzeba<br />przemawiać. Po co się wysilać. Stary jest marudą. Gada i<br />gada, a i tak nikt go nie słucha.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35433939-115987870891707223?l=prezenty-lyzwycd2.blogspot.com' alt='' /></div>leysowatyhttp://www.blogger.com/profile/05646746914261768372noreply@blogger.com